… kan ik melden dat er in Nederland weer een goed boek over Zwart/Wit-fotografie is verschenen. Het is geschreven door Elja Trum, de drijvende kracht achter ’s lands grootste weblog over fotografie: Photofacts.nl. Het is een boek wat vele aspecten laat zien van het fotograferen en bewerken van Zwart/Wit-foto’s. Wil je meer weten over de inhoud, lees dan dit artikel op Photofacts.nl.
====> Lees meer »
Erwin Olaf heeft de PX3 Prix de la photographie Paris gewonnen. Op zich is dit niet zo geheel verwonderlijk want onze landgenoot is wat mij betreft één van de beste fotografen in zijn genre.
Maar ook de rest van de winnaars en genomineerden zijn zeer zeker een bezoekje waard.
Het was natuurlijk te verwachten. De internationale foto-site Onexposure is de laatste maanden immens populair geworden bij fotografen. En als die populariteit groeit, moet je soms je koers veranderen.
Voor degenen die het niet kennen: Onexposure is misschien wel hét internationaal platform voor algemene fotografie, waarbij de lat zeer hoog ligt. Een site waar het heel moeilijk is om je werk geplaatst te krijgen. Er vindt een strenge selectie plaats. Een selectie waarbij eerst de leden zelf mogen stemmen op een foto, en vervolgens een select gezelschap met behulp van de uitkomst van de ledenselectie bepaalt of een foto wel of niet wordt toegelaten.
Tot vorige week kon je meerdere beelden insturen. Een en ander afhankelijk van je abonnement en je score. Hoe hoger je percentage van toelatingen, hoe meer foto’s je kon insturen. Tot een maximum van 5 per week.
Sinds een paar dagen is dat veranderd. Vanwege de populariteit van de site hebben ze het aantal inzendingen per fotograaf terug moeten dringen. Daardoor kunnen wij bijvoorbeeld nog maar 1 foto per week insturen in plaats van 5. Deze 5 hadden we ‘verdiend’ met een redelijk hoog percentage van toelatingen. Dat is eigenlijk geen verdienste van de fotograaf, meer een teken van hoe selectief je bent in je eigen werk.
De verlaging van het aantal mogelijke inzendingen heeft nogal wat teweeg gebracht onder de leden. Met name de betalende leden. Er is veel discussie over. Naar onze mening komt het uiteindelijk iedereen ten goede. Hoe strenger het toelatingsbeleid, hoe beter de kwaliteit. En hoe beter de kwaliteit, hoe meer je er aan hebt als je er tussen mag staan.
Wat ons betreft maakt het niet veel uit. Welke fotograaf maakt gemiddeld meer dan 1 foto per maand die goed genoeg is om aan iedereen te laten zien? Wij in ieder geval niet.
Dus op de vraag “Wordt Onexposure nog beter?” kan ik alleen maar een volmondig JA geven. De al zeer hoge kwaliteit op Onexposure gaat nog beter worden. Jammie!
Ken je Onexposure nog niet? Verbaas je dan over het mooie werk wat er te zien is.
Van een passiegenoot van Fotoclub Blerick kreeg ik laatst het fotoboek “Inferno” van fotograaf James Nachtwey. Mocht ik zomaar effe meenemen. Cool.
Ik kreeg het boek in mijn handen geduwt en was meteen al een beetje onder de indruk. Ik had het idee dat ik de Statenbijbel in ontvangst kreeg. Zwaar, Groot, Dik en mooi afgewerkt. Als een man.
Een echt grootformaat fotoboek (size matters nu eenmaal wel in de fotografie).
Maar het meest belangrijke is uiteraard de binnenkant: beelden van een oorlogsfotograaf die zichzelf anti-oorlogsfotograaf noemt. De titel van het boek lijkt – gezien de opening – afgeleid te zijn van Dante Alighieri’s ‘Inferno’, wat staat voor ‘Hel’. En als je deze beelden in dit fotoboek in één woord zou moeten samenvatten, denk ik niet dat er één woord te vinden is wat de lading beter dekt dan ‘Hel’. Dus dat eerste punt is binnen.
De beelden zijn niet echt subtiel te noemen. Ze confronteren je behoorlijk met de werkelijkheid. Een vreselijke werkelijkheid van dood en verderf. Beelden die laten zien tot wat de mens in staat is om zijn soortgenoten aan te doen.
Ik geloof niet dat ik eerder op één dag zoveel stervende en gestorven mensen heb gezien.
James Nachtwey - World Press Photo 1994
Als je dit zo leest, lijkt dit bericht niet echt een uitnodiging om het boek te bekijken. Het tegendeel is waar. Ik kan iedereen aanraden om dit boek te bekijken. Al is het maar doorbladeren.
Aan de ene kant omdat ik vind dat je je ogen niet mag sluiten voor foto’s van de realiteit (er wordt in mijn ogen al te veel censuur gepleegd in de media vanwege de kijk- en leescijfers), maar ook vanwege het fotografische aspect.
De afgelopen week had de Volkskrant een mooie Web-special over zwart/wit-fotografie. Ik heb deze met veel plezier en interesse tot me genomen. Wat mij betreft is het zeker de moeite waard om dit te bekijken en te beluisteren, vandaar deze tip.
Het mooiste is het laatste tabblad (dat moet je ook als laatste bewaren): 52 jaar World Press Photo. Naast het feit dat je heel goed kunt zien hoe de fotografie zich ontwikkeld heeft de laatste halve eeuw, is het ook weer eens heerlijk om die oude – maar zeer indringende – platen weer te zien.
Sommige foto’s staan in het collectieve geheugen gegrift (1972), blinken uit vanwege fotografische hoogstand (James Nachtwey), of raken je gewoon met de kracht van een mokerslag keihard in het diepste van je ziel (1980, 1984).
Zolang er fotografen zijn, zijn er mensen die hun creativiteit gebruiken om iets aparts te maken. Het merendeel doet dat door creatieve foto’s te maken. Maar sommigen gaan nog een stapje verder, en maken hun eigen camera. Misschien is dit iets wat we vaker gaan zien in deze financiële crisis?
Deze is wel heel goed bezig, hij maakt zijn camera van Lego!
Elke fotograaf heeft het: je zit een tijdje zonder inspiratie. Er ontspruiten voor je gevoel niet meer dan kiekjes uit je camera.
Eén van de remedies tegen een ‘Photographers Block’ is het Internet afstruinen naar mooie voorbeelden. Niet dat je deze beelden meteen moet gaan imiteren, maar het kijken naar andermans foto’s levert vaak de beste ideeën op voor eigen fotowerk. Hele goeie startpunten zijn altijd de Gallerijen van Fotocommunity.de/.com/.it/.es/.fr en een echte aanrader is natuurlijk 1x.com. Prachtige fotografie om je te laten inspireren.
Maar vaak zie je daar voorbeelden die je niet 1-2-3 zelf kunt maken. Een mooi landschap in de Alpen kan je wel inspireren, maar daar heb je weinig aan als je in een vlak land woont. Je kunt wel helemaal lyrisch worden van een macro van een uitheems insect, maar als je het met de irritante Nederlandse huisvlieg moet doen, is dat toch weer net even iets anders. Laat staan de prachtige voorbeelden van fotografen die je alleen kunt maken met veel kostbare apparatuur en ‘props’.
Worstel jij ook wel eens met dit probleem? Wil je ook creatief te werk gaan in je eigen omgeving? En ben je een beetje handig in beeldbewerking? Dan is het portfolio van de Spaanse fotograaf Chema Madoz een aanrader!
Inderdaad, voor sommige beelden moet je goed kunnen Photoshoppen, maar er zijn er ook bij die iedere fotograaf kan maken. Bijvoorbeeld de haarspelden en de lucifers. Je moet alleen op het idee komen. Simpel.
Prachtig creatief werk, wat mij doet beseffen dat je geweldige opnames kunt maken in je eigen dagelijkse omgeving. Gewoon door te kijken naar gewone dingen en daar je fantasie op los te laten.
Ken jij ook portfolios van fotografen die “dicht bij huis” creatief zijn; laat het me weten!
