Deze week ben ik op uitnodiging van het fotografie-tijdschrift Zoom.nl naar Rotterdam getogen om daar een aantal driepoten voor hun te testen. Deze test zal verschijnen in de Mei-editie (2009/05). Dus als je op zoek bent naar één van de zeldzame foto’s die openbaar zijn van mijn goddelijk voorkomen, zou ik die uitgave zeker niet missen.
Een kleine waarschuwing vooraf: de afbeeldingen in het magazine zijn gemaakt door iemand die een lens had met een enorme vertekening. Die vertekening is met name te vinden in buik- en onderkin-regio’s. Dus als ze er wat vreemd uitzien: dat ligt niet aan mij.

De test van de statieven

Het was geen technisch wetenschappelijke test (dat is ook niet het doel van het tijdschrift), maar meer op basis van gevoel. Maar omdat ik heel vaak gebruik maak van statieven, vond ik het toch interessant genoeg om mee te doen. Er waren verschillende statieven aanwezig. Voornamelijk tripods en één monopod. Van de betere merken als Gitzo en Manfrotto tot de Hama’s en Velbons. Er zat zelfs een Berlebach tussen, dus dat was wel leuk spelen.
Het was wel een beetje jammer dat de koppen nogal wat te wensen over lieten. Zo zat er een Redged kop op een Gitzo, waarbij ik meteen een omgekeerd vlag-en-modderschuit gevoel kreeg. De Berlebach was uiteraard ook zonder statiefkop, en die kon helaas ook alleen worden getest met een Redged-kop.
Nu werk ik zelf naar tevredenheid vaak met een Gitzo GT2941L met een kop van Manfrotto (498RC4), wat voor mij een compromis is tussen gewicht, gemak en prijs (en soms met een Vanguard Trekker 4). En dan is het lastig om een objectief oordeel te vellen over de geteste statieven.

Mijn conclusie

Mijn korte conlusie van een avondje gezellig testen:
- Gitzo poten blijven voor mij gewoon het beste in die prijsklasse
- Manfrotto poten (055) zijn een verdomd goed alternatief voor Gitzo
- Velbon is een goed alternatief als je niet te veel geld uit wil geven
- Redged-koppen kan ik alleen aanraden als je niet veel geld uit wil geven, geen panorama’s wilt maken, en je camera op statief nooit in portret-stand gebruikt (dat lukt nl. niet of niet helemaal verticaal)
- Berlebach is een geinig alternatief: stabiel, trillingsvrij en goed voor je imago als fotograaf

De foto’s

En gelukkig hebben we de foto’s nog. Hierbij moet ik zeggen dat het heel lastig is om foto’s te maken vanaf de Euromast. Het is heel makkelijk om kiekjes te schieten, maar een plaat die je hetzelfde gevoel geeft wat je beleeft als je op die grote hoogte staat, is een ander verhaal. Je hebt weinig mogelijkheden om in de foto een referentiepunt te geven wat de hoogte/dimensie aangeeft. En ook qua compositie en standpunt is het lastig om iets bijzonders te maken. Maar het prachtige licht tijdens het blauwe uurtje maakte natuurlijk veel goed.

(klik op de afbeelding voor de grote versie)

Een mogelijkheid om dat referentiepunt wel mee te nemen is het maken van een 360-graden panorama. Deze is overigens genomen vanaf het Berlebach statief (met een Nodal Ninja panoramakop)

(klik op de afbeelding voor de grote versie)

Het meest grappige was overigens dat er een statief bij zat, waarbij de kop compleet los hing. En als je dan nagaat dat de driepoten voor zo’n review ter beschikking worden gesteld door de leveranciers (die schijnbaar nogal staan te pushen om hun materiaal ter test aan te bieden), dan was de loser van de avond eigenlijk al bekend toen de kofferbak met statieven werd leeggehaald